Wat een bijzondere taal,
en ik moet nog zoveel leren.
Want deze taal is van mij,
maar ik versta ‘m niet alle keren.
De taal van mijn lichaam,
Alsof er echte letters staan.
Telkens als ik ze niet goed lees,
Komt de volgende les er alweer aan.
En wat slaat mijn lichaam dan hard terug.
Nu is het ‘overbelasting’ wat ik als ‘rustig’ lees.
En in plaats van mezelf te omarmen,
is het de ziekte die ik vrees.
En plots lees ik wat mijn lichaam schrijft,
Elk woord is namelijk wat ik voel.
“En nu is het klaar!”
Is wat ‘ik’ nu bedoel.
Ik ervaar het soms als ziek en zwak,
maar het is hard en bijzonder werk!
Want alleen als je jezelf lezen kan,
ben je heel erg sterk!
Daarom zit ik nu weer op school,
Mijn interne zelfschool van liefde en pijn.
En langzaam maar zeker leer ik mijn taal opnieuw begrijpen,
in muizenstapjes, echt heel klein.
En hoewel oefenen soms lastig is,
Vaak een echte strijd!
Is het resultaat een groot wonder:
Een sterk gevoel van dankbaarheid.