Wat een les het was,
een levensles,
soms met tienen, soms een zes,
en mijn school is nog niet voorbij.
Zodra ik 100 ben,
ja, dan misschien,
we zullen zien,
snap ik dat gevoel, diep in mij.
Al die gedachten,
al die onzekerheid,
al die zekerheid,
leren ‘nu’ te zijn.
Druppels op een blad,
warme wind bij code rood,
omgaan met leven en dood,
tinnitus, liefde, zenuwpijn.
Een jaar van vallen,
van opstaan en besef,
van enorme inzichten, rust en lef,
Mijn eerste duizend dagen in beeld.
Wat een rijkdom,
enorme rust, enorme chaos,
druk als sterren in het heelal, rust als wandelen in het bos,
dankbaar dat mijn lichaam dit nu deelt.