Wat je aandacht geeft groeit en bloeit!

Storm

Het volgende gedicht heb ik geschreven tijdens mijn lang herstellende longontsteking, waarbij ik van januari tot en met maart 2018 veel op bed heb gelegen en verplicht tot rust moest komen, om weer beter te worden. De drukte in mijn hoofd was soms overweldigend. Na het lezen van ‘Mogen zijn wie je bent, dat is geluk”  van Ingrid Verkuil vielen en een heleboel kwartjes bij me. Hooggevoeligheid, ADD, snel overprikkeld, snel leeglopen bij anderen, maar juist wel de verbinding met anderen nodig hebben, het hoort allemaal bij mijn unieke Arthur zijn. In april hoorde ik dat ik niet terug mocht komen in mijn groep 1-2. Nog steeds vind ik dat erg jammer en voelt het niet eerlijk, maar ik ben trots op mezelf dat ik nu als ZZP-er aan het werk ben en mezelf weer gezond voel!

Op bed,
mijn lichaam ziek.
Op bed,
ik ben weer eens uniek.

Wat is dat toch voor lawaai?
Wat zit er in mijn hoofd?
Mijn kamer is toch stil?
Met al die pillen is mijn lichaam toch verdoofd?

En toch altijd weer die ruis,
die storm, als ik mijn ogen sluit.
Die razende wind, die krachtige orkaan,
ik Moet snel weer mijn bedje uit!

Noem het hooggevoelig, noem het ADD,
noem het prikkels, of impulsief gedrag,
geef het beestje maar een label,
het gevoel dat je ziek bent, elke dag.

Maar dat is niet wat ik wil,
wat je aandacht geeft groeit en bloeit!
Twee maanden doodziek, toch gewerkt,
ik had wel dood kunnen zijn,
alsof dat mijn werkgever boeit.

Weer op zoek naar een nieuwe baan,
maar nu ga ik het zelf in handen nemen,
om zo, als mezelf,
mijn plekje in de wereld te ‘claimen’..

samen met jou! ♥