Wat je aandacht geeft groeit en bloeit!

Even geen meester

Jongens in schoolklas. Basisschool.Voorlopig stop ik even als meester.

Het lukt me niet als mij.

Ik geef graag echte aandacht,

zodat alles mag zijn: boos, verdriet, blij en vrij.

 

Eten en drinken wanneer je dat nodig hebt,

Een plek waar je zelf het liefste zit.

Af en te verdrietig en boos mogen zijn,

soms lekker kletsen over dat of over dit.

 

En iedere keer weer hoor ik van school:

Dat mag je zo niet doen, je moet ze stil laten werken.

Dat geeft onrust, je kan ze niet vertrouwen,

Vrijheid kunnen ze helemaal niet aan, dat zal je merken.

 

En de leerlingen zeggen telkens tegen mij:

Je bent een lieve meester, je gebruikt bijna nooit je macht.

Bij jou mag ik tenminste mezelf zijn,

voor het eerst krijg ik echt respect en aandacht.

 

En telkens weer mag ik van school,

Niet zijn wie ik zelf ben,

Dat houd ik niet vol, want ik doe dit juist,

om jou te geven: een stem

 

Zo kan jij leren wie je bent,

en van jezelf en anderen te houden.

En je leert dat iedereen anders is en mag zijn,

en dat je samen bruggen kan bouwen.