Arthur Krijgsman

De Ballon

Ilse van bijna 2, was super blij met haar ballon. Ze vond mij, als invaller, al snel prima en we hadden contact. Ze liet me haar ballon zien en trok er af en toe aan. Ik zei tegen haar: “Pas op hoor, anders knalt de ballon uit elkaar”, maar ze had daar duidelijk geen boodschap aan. Ongeveer een minuut later hoorde ik ‘BAM’ en vlak daarna een huilende Ilse. Ik wilde haar troosten, maar onze klik was met dit drama helemaal weg en ze rende hard naar de vaste leidster. Ilse wilde daarna niets meer met mij te maken hebben. Ik mocht haar luiers niet meer verschonen, haar niet naar bed doen, en ik mocht niet te dichtbij komen. Pas na haar middagslaap kwam ze weer naar me toe. Lachend en met een boekje dat ik voor moest lezen. Het was weer goed tussen ons. De koppeling tussen mij en de nare ervaring was weer verdwenen. Zonder dwang, maar met tijd, ruimte en aandacht. 😉

Vaak zeggen collega’s die vast op de groep staan tegen me dat een kind, dat geen contact wil, het niet persoonlijk bedoelt. Ik voel me ook nooit ‘persoonlijk’ afgewezen. Ik vind het juist mooi dat jonge mensen dat zo goed aangeven en ik respecteer altijd hun keuze. Het is niet niks zo’n vreemde vent die ineens de hele dag meedoet. Maar meestal en bij de meeste kinderen, is het al heel snel ‘goed’. Dat vind ik zo knap van ze! 😍 De meeste grote mensen die ik ken hebben meer tijd nodig om te vertrouwen… 😉 (foto van pexels.com)

Staande baby tegen krukje, foto van pexels.com