Arthur Krijgsman

Kindercoach Arthur

De Ballon

Ilse van bijna 2, was super blij met haar ballon. Ze vond mij, als invaller, al snel prima en we hadden contact. Ze liet me haar ballon zien en trok er af en toe aan. Ik zei tegen haar: “Pas op hoor, anders knalt de ballon uit elkaar”, maar ze had daar duidelijk geen boodschap aan. Ongeveer een minuut later hoorde ik ‘BAM’ en vlak daarna een huilende Ilse. Ik wilde haar troosten, maar onze klik was met dit drama helemaal weg en ze rende hard naar de vaste leidster. Ilse wilde daarna niets meer met mij te maken hebben. Ik mocht haar luiers niet meer verschonen, haar niet naar bed doen, en ik mocht niet te dichtbij komen. Pas na haar middagslaap kwam ze weer naar me toe. Lachend en met een boekje dat ik voor moest lezen. Het was weer goed tussen ons. De koppeling tussen mij en de nare ervaring was weer verdwenen. Zonder dwang, maar met tijd, ruimte en aandacht. 😉

Vaak zeggen collega’s die vast op de groep staan tegen me dat een kind, dat geen contact wil, het niet persoonlijk bedoelt. Ik voel me ook nooit ‘persoonlijk’ afgewezen. Ik vind het juist mooi dat jonge mensen dat zo goed aangeven en ik respecteer altijd hun keuze. Het is niet niks zo’n vreemde vent die ineens de hele dag meedoet. Maar meestal en bij de meeste kinderen, is het al heel snel ‘goed’. Dat vind ik zo knap van ze! 😍 De meeste grote mensen die ik ken hebben meer tijd nodig om te vertrouwen… 😉 (foto van pexels.com)

Staande baby tegen krukje, foto van pexels.com

Zelf doen

Spelende kinderen in de klas.

Niet lang geleden, ergens in Hilversum:

Jij moet kralen zoeken,
in de juiste kleur groen,
en dan in de goede vorm,
Jij moet het voor mij doen!

Ik wil best voor je zoeken,
maar ga niet alles voor je doen!
Je kan het beter zelf leren,
dan word niet ik, maar jij de kampioen!

Groen, groen, jij moet het voor mij doen!
Ik kan het niet.
Jij moet, jij moet,
anders lukt het niet!

Kijk, zo kan je het zelf doen,
we doen het eerst wel samen.
Eén voor één, stap voor stap,
kan jij jezelf zo bekwamen.

Het kind is even stil,
geconcentreerd zoekt hij de kralen,
één voor één, stap voor stap,
soms met succes, soms met falen.

Kijk toch eens, wauw,
je giraffe is al helemaal klaar!
Je hebt dat toch echt zelf gedaan!
Dat was voor iedereen zichtbaar.

Het kind kijkt blij naar zijn giraffe,
‘dan kan ik nu weer gaan’
hij springt van mijn schoot en roept luid:
‘Dat heb ik helemaal zelf gedaan!’

Meester op de bso

Twee meisjes in de klas op basisschool aan het werk

Op een middag in Zaandam liet ik twee kinderen, Anna en Eva, stiekem iets verder in de gang spelen, want ze wilden zich verstoppen voor hun vaste groepsleider José. Het was een leuk en voor hun beetje spannend grapje, want José was behoorlijk streng, en het licht was al uit, waardoor de school wat donkerder en daardoor enger was, dan normaal. Zo eind november is het al voor vijf uur donker, dus de meiden waren onzichtbaar voor José. Stelletje giechelmeiden konden hun mond niet houden, dus toen José weer terugkwam op de gang hoorde ze direct waar ze zich bevonden. “Hier komen”, brulde ze, “jullie weten best dat je niet achter de kasten mag komen!” En de meiden kwamen snel weer terug, terwijl ik aangaf dat ze zich expres voor haar hadden verstopt, waardoor alles snel weer kalm was.

Ongeveer 10 minuten later vroegen Anne en Eva me: “Meester, mogen wij achter de kast spelen?” José en ik keken elkaar vragend aan en ik zei: “Nee, dat mag niet van de juffen en de meesters van school.” En toen zei Anna: “Maar jij bent toch meester?” 🙂