Arthur Krijgsman

Arthur

Gelijke mensenrechten?

Gelijke mensenrechten?

Ik zie de poster nog zo voor me:
een jonge vrouw, met een lasmasker op.
Een meisje dat voor de techniek koos?
De wereld op zijn kop.

We zijn er nog niet helemaal,
sommige mannen vinden dat nog steeds maar stom.
Zij zien een vrouw als zwak,
voor techniek veel te dom.

Maar de meeste mensen weten:
techniek is voor man en vrouw.
De één is goed in boeken,
de ander steekt liever zijn of haar handen uit de mouw.

Ik zie de poster nog niet,
een jonge man, met een baby in zijn armen,
die een flesje geeft,
en de baby met zijn liefde mag verwarmen.

We zijn er nog niet helemaal,
soms is er een vrouw die vindt:
“Een vrouw én een man die zorgen voor kleine mensen,
dat is nodig voor ieder kind”.

Dus ik hoop,
dat ik die poster tegenkom, vandaag of morgen,
want net zoals in het voorbeeld van de techniek,
is de één goed in klussen, en de ander in liefdevol verzorgen.

Mijn leren

Mijn leren

15 Jaar ICT bij een grote bank,
van werken vanuit eigen motivatie,
van ‘eerst relatie, dan prestatie’,
naar een cultuur van ziekmakende moetivatie.

Dus werd het tijd voor HBO,
De PABO werd het, in vier jaar,
Helaas was daardoor de bank,
helemaal met mij klaar.

Na de grote buitensluiting,
en een juridisch gevecht,
voelde ik me behoorlijk uitgekotst,
maar kwam alles op pootjes terecht.

Want met mijn menswaardige visie,
van ‘eerst relatie, dan prestatie’,
mocht ik starten op zo’n school,
waar iedereen een stem heeft via sociocratie.

Geweld, onderdrukking, slaan, en dreigementen,
dat was even wennen, want op de PABO leerde ik dat niet,
het vertrouwen in mij werd na 3 maanden opgezegd,
ik moest gaan, sjonge, wat deed dat me verdriet.

Daarna mocht ik mezelf nog bewijzen,
als invaller, van groep 1 tot en met 8,
ik zag overal blije mensen en complimenten,
langzaam kwam ik weer in mijn kracht.

Maar nee, zei de coach, jij doet het fout,
en vervolgens werd ik weggestuurd.
Ik mag nooit meer aan de slag bij die stichting,
het heeft maar een jaar geduurd.

En de levenslessen gingen door,
telkens mocht ik door diepe dalen en hoge bergen gaan,
en ik ben dankbaar voor al die lessen,
want op de bodem kan je altijd weer gaan staan.

Een prachtige tijd bij Lumiar,
met veel liefde, aandacht en tijd,
waar ik steeds meer over mezelf leerde,
ook dat leren alleen kan in veiligheid.

Mijn groep 1-2 werd de volgende stap,
wat leuk, dit past echt bij mij,
de nieuwsgierigheid en aandacht,
van al die kinderen word ik telkens blij!

Maar helaas, een longontsteking gooide roet,
en ondanks dat de arbo-arts iets anders zei,
moest ik toch weg bij die stichting,
en weer een buitensluiting erbij.

De volgende stap in mijn leerproces:
dan maar helemaal zelf, als zzp,
en dat leverde weer nieuwe lessen op,
en telkens nam ik mezelf daarin mee.

Van prachtige opdrachten, met veel plezier,
naar groepen uit verbinding, waar ik de stres in schiet,
van kinderen die eindelijk respect voelen,
naar directeuren die zeggen: “Ik begrijp je niet”.

En langzaam leerde ik,
dat spelen beter bij me past dan directe instructie,
dus werkte ik steeds vaker als pm-er,
waar het echt gaat om ‘zonder relatie geen prestatie’.

En daar komt ineens Coronatijd,
weer leren wat leven is, ineens heel veel tijd,
Ben ik wel nodig? Zit men wel te wachten op mij?
Aan de ene kant in gevecht met mezelf, aan de andere kant bevrijd.

Ja, die jonge kinderen, die mis ik het meest,
de onderzoekende houding, altijd weer ontdekken,
vol in het leven, nog niet teveel in-gewikkeld,
Telkens weer kunnen ze hun eigen motivatie opwekken.

Ja, of het straks als zzp-er kan,
of met een ander contract,
ik wil graag met die jonge mensen werken,
altijd in verbinding, altijd met menselijk contact.

Artstel Dienstverlening is geboren!

Logo Artstel Dienstverlening

Al een tijd miste ik in mijn ondernemingen iets vanwaaruit ik bijvoorbeeld klusjes kan doen bij jou thuis, of een website maken, of een keertje boodschappen doen, of de boel schoonmaken of helpen bij andere klussen (waar ik nu zelf misschien nog niet aan denk, maar die ik vast ook wel kan.. 🙂 ).

Samen met Kristel zocht ik naar een simpele naam, die toch de lading dekt. Ik zat te denken aan ‘solutions’ en andere Engelse namen, maar Kristel kwam toen met ‘dienstverlening’ en ja, dat is ‘m! Gewoon in het Nederlands. Met al die Engelse termen die worden gebruikt valt die nu op.

Ik heb een nieuwe domeinnaam gekocht: artstel.org waar ik de boel binnenkort ga inrichten. Uiteraard mag je me al info geven, of vragen of ik klusjes voor jou kan doen. Prijzen heb ik nog even niet…   ik vind dat altijd lastig, omdat ik ook weet dat een particulier geen btw terug mag vragen, maar ik ook brood op de plank moet hebben. Ik zoek dus nog de juiste ‘genoeg is genoeg’ bedrag.

To be contin…  ehhh   wordt vervolgd! 🙂 

Einde (prive) Facebook account

Mijn bericht op mijn ‘Arthur Krijgsman’ Facbook is:

“Ik stop met dit account! Dit is mijn laatste bericht hier.

Dankjewel voor alle leuke berichtjes, info, foto’s, likes, etc..

Mocht je nu denken: Oh, wat jammer, ik houd graag contact met Arthur via internet, dan kan dat natuurlijk!

Op Facebook blijf ik ‘bestaan’ als: Meester Arthur”

Sinds enkele jaren heb ik 2 Facebook accounts. Dit was de eerste. Meester Arthur volgde tijdens de PABO, toen veel (stage) scholen het me verboden om ‘privé’ sociaal media contact te hebben met de kinderen en ouders van school. Tijden veranderen. Mijn mening soms ook, waardoor ik heb besloten dit account te verwijderen en straks alleen nog mijn meester Arthur account te hebben, waarop ik ook van alles deel. Vaak ook mijn visie/mening op onderwijs en pedagogiek, die vaak iets afwijkt van de huidige systemen.  Die zijn in mijn ogen (en volgens veel wetenschappen) namelijk niet altijd zo menswaardig als dat ze zelf zeggen dat ze zijn… 😉 

Nee, hoor. Ik blijf op Facebook, maar nog maar met 1 account: Meester Arthur

Ja zeker. Mijn belangrijkste websites zijn:

Artstel Fotografie: https://www.artstel.nl/

Meester Arthur: https://www.meesterarthur.nl/

Kindercoach Arthur: https://www.kindercoacharthur.nl/

Persoonlijke site: https://www.arthurkrijgsman.nl/

 

Trots

Langt getwijfeld of ik dit gedicht wel of niet zou maken..  ik geloof in kwetsbaarheid, maar het kan ook je ondergang worden in onze wereld, waar ‘fouten maken’ steeds minder lijkt te mogen. En toch..  denk ik dat er heel veel ‘stiekeme’ alcoholisten zijn, zoals ik dat was. Mensen die dagelijks de behoefte hebben om alcohol te gebruiken en tegen zichzelf en de rest telkens weer zeggen dat het wel meevalt, dat ze wel zonder kunnen. Ik hoop dat dit gedicht die mensen helpt om ook in te zien dat het niet ‘onschuldig’ is. Ik ben nu bijna een jaar alcoholvrij. De film ‘Flight’ met Denzel Washington opende al eerder mijn ogen, maar gaf toen nog niet voldoende eigen motivatie om te stoppen. Ik dacht de rust van de drugs nodig te hebben. De dood van een broer van mijn zwager vond ik erg heftig en gaf mij direct ook het besef dat ik mezelf ook dood zou kunnen drinken. Dat het mij ook zou kunnen overkomen… Dat gaf voor mij de doorslag om te zeggen: ‘Ik drink nooit meer alcohol’.

Trots

Alcohol, mijn trouwe vriend,
zesentwintig jaar lang was je daar,
soms een paar dagen niet,
maar meestal stond je voor me klaar!

En in mijn hart wist ik dat jij,
me aan het bedriegen was,
ik wist dat jij,
mijn stille moordenaar was.

En toch dacht ik je nodig te hebben,
wat mis ik je rust en aandacht!
Nu moet ik het zelf doen,
helemaal op eigen kracht.

Maar wauw, wat ben ik sterk!
Ik heb vaak gedacht het niet te kunnen,
en nu doe ik het toch echt!
Mijn lichaam en geest gezondheid gunnen!

Het voelt niet altijd beter,
maar dat is het wel,
Ziek en gezond, op eigen kracht!
Alcohol, je was niet mijn vriend, je was mijn hel!

En nu kan ik met trots vertellen,
aan een ieder die het nog niet wist,
Ik ben super trots op mezelf,
want ik ben een niet drinkende alcoholist!

 

Mijn liefde voor jou

In 2013 schreef ik dit gedicht voor de liefde van mijn leven. Nu (2018) is ze dat gelukkig nog steeds!! ♥
Een klein beetje herschreven, nu zonder spel’v’outen! 🙂

Nu ben jij er niet voor mij,
maar ben ik er voor jou.
Deze woorden gaven we elkaar,
Ik houd zo super veel van jou! ♥

Twee knappe koppen lopen bij ons rond,
Veel avonturen hebben wij beleefd.
Wat ben ik toch blij met jou!
Ik voel dat je mij jouw liefde geeft!

Ja, ik ben vaak druk,
Ja, aan liefde ‘werken’ is iets wat moet,
maar het kost geen extra energie.
Het voelt alleen maar goed!

Samen wandelen, samen ontbijten,
samen op vakantie, samen op Facebook,
samen wakker worden ‘s nachts,
samen naar het verstopte geld op zoek.

Wat heerlijk dat ik je gevonden heb,
En jij mij!
We zitten aan elkaar geplakt,
maar voelen ons vrij,
om ons leven met elkaar te delen,
soms zo goed en soms zo kwaad,
maar we genieten elke dag!
Ik ben blij dat ik jou kennen mag!

Het gaat een keertje stoppen,
belofte maakt ook schuld,
tot de dood ons scheidt,
maar hierin heb ik gelukkig veel geduld.

Dus tot die dag,
dat we scheiden moeten,
geniet ik met volle teugen,
en ik hoop,
dat wij,
daardoor,
heel misschien,
na de dood,
al is het maar even,
samen verder mogen leven!

Storm

Het volgende gedicht heb ik geschreven tijdens mijn lang herstellende longontsteking, waarbij ik van januari tot en met maart 2018 veel op bed heb gelegen en verplicht tot rust moest komen, om weer beter te worden. De drukte in mijn hoofd was soms overweldigend. Na het lezen van ‘Mogen zijn wie je bent, dat is geluk”  van Ingrid Verkuil vielen en een heleboel kwartjes bij me. Hooggevoeligheid, ADD, snel overprikkeld, snel leeglopen bij anderen, maar juist wel de verbinding met anderen nodig hebben, het hoort allemaal bij mijn unieke Arthur zijn. In april hoorde ik dat ik niet terug mocht komen in mijn groep 1-2. Nog steeds vind ik dat erg jammer en voelt het niet eerlijk, maar ik ben trots op mezelf dat ik nu als ZZP-er aan het werk ben en mezelf weer gezond voel!

Op bed,
mijn lichaam ziek.
Op bed,
ik ben weer eens uniek.

Wat is dat toch voor lawaai?
Wat zit er in mijn hoofd?
Mijn kamer is toch stil?
Met al die pillen is mijn lichaam toch verdoofd?

En toch altijd weer die ruis,
die storm, als ik mijn ogen sluit.
Die razende wind, die krachtige orkaan,
ik Moet snel weer mijn bedje uit!

Noem het hooggevoelig, noem het ADD,
noem het prikkels, of impulsief gedrag,
geef het beestje maar een label,
het gevoel dat je ziek bent, elke dag.

Maar dat is niet wat ik wil,
wat je aandacht geeft groeit en bloeit!
Twee maanden doodziek, toch gewerkt,
ik had wel dood kunnen zijn,
alsof dat mijn werkgever boeit.

Weer op zoek naar een nieuwe baan,
maar nu ga ik het zelf in handen nemen,
om zo, als mezelf,
mijn plekje in de wereld te ‘claimen’..

samen met jou! ♥

Mijn dood

Dit gedicht heb ik geschreven in een periode dat ik nadacht over mijn leven (mijn dood). Ik mis al zoveel mensen om me heen. Erger me soms aan het feit dat als iemand dood is, de persoon zelf ineens foutloos lijkt te zijn? Alsof ik nooit iemand heb gekwetst, nooit iemand verdrietig of boos heb gemaakt? Met de beste bedoelingen iemand volledig heb beschadigd..  Maar ik heb gelukkig ook herinneringen van veel knuffels, die ik mocht geven. Ik heb veel mensen geraakt, ook geestelijk. Ik heb al veel liefde mogen geven en ook al heel veel ontvangen. Ik heb veel mooie dingen gedaan die ik nooit had willen missen, zoals Kristel, Melvin en Tiemon! Als ik ga, als het moet, dan ga ik tevreden, ik hoop alleen wel dat ik nog lang in gezondheid mag genieten van het leven!

Daar is hij dan,
mijn laatste daad.
mijn begrafenis,
en iedereen staat,
om mijn kist.

Huilende gezichten,
troostende woorden,
Op dit moment,
speelt Epica de akkoorden.
Ik word gemist.

Prachtige verhalen volgen,
het lijkt wel of ik niets fout kon doen.
Wat een belevenissen,
wat een rijk leven, nu en toen.
Ik voel me bemind.

Langzaam vertrekt mijn kist naar achteren.
Op het veld staat een mooie steen.
Waarom toch, nu al?
Ik kijk om me heen,
en voel me net als een jong kind.

De warme harten,
Al die mensen om me heen.
Nu weet ik het zeker:
Ik was nooit ‘echt’ alleen.

Nu volgt mijn laatste reis.
Mijn emoties neem ik mee.
Op naar het grote niets.
‘Rust zacht’, zeggen ze,
Ik heb echt genoten.
Ik ga tevree!

Daar ben ik weer

Zo, daar ben ik weer! Alle oude gedichten en blogs ga ik nog een keertje uitzoeken en opnieuw publiceren als ik dat de moeite waard vind.

Op deze website zal ik af en toe publiceren, om de mens ‘Arthur’ een beetje in beeld te krijgen. Facebook en andere media gebruik ik, vooral privé, niet meer zo vaak.

Later als ik groot ben

Dit gedicht heb ik enkele jaren geleden geschreven met mijn herinnering dat ik een kind heb zien sterven in het ziekenhuis, waar Melvin toen ook lag. Voor mij een belangrijke ervaring waardoor ik me zo besef dat het liedje van Harrie Jekkers zo waar is: “Later is al lang begonnen.”

Later wil ik politieman worden,
of dierenarts, of conducteur,
Maar nu eerst naar school,
naar al dat moeten en gezeur.

Regels over dit, regels over dat,
was ik maar weer thuis,
rustig zitten op mijn gat.

Maar thuis is niet veel anders,
ik moet dit, ik moet dat, van de ‘baas’,
het lijkt wel of ik alleen mag spelen,
met Kerst en Sinterklaas.

Ze hebben het maar over later,
en zeggen telkens: “Doe het nu dan!”
Laat me nou gewoon is met rust!
En zeg niet telkens dat iets niet kan!

Het is al later.. het is te laat,
papa en mama huilend in een kamer,
ik heb het niet gemerkt, ik reed op mijn fiets,
en nu ben ik er niet meer, ik voel helemaal niets.