Arthur Krijgsman

Arthur Krijgsman

Storm

Het volgende gedicht heb ik geschreven tijdens mijn lang herstellende longontsteking, waarbij ik van januari tot en met maart 2018 veel op bed heb gelegen en verplicht tot rust moest komen, om weer beter te worden. De drukte in mijn hoofd was soms overweldigend. Na het lezen van ‘Mogen zijn wie je bent, dat is geluk”  van Ingrid Verkuil vielen en een heleboel kwartjes bij me. Hooggevoeligheid, ADD, snel overprikkeld, snel leeglopen bij anderen, maar juist wel de verbinding met anderen nodig hebben, het hoort allemaal bij mijn unieke Arthur zijn. In april hoorde ik dat ik niet terug mocht komen in mijn groep 1-2. Nog steeds vind ik dat erg jammer en voelt het niet eerlijk, maar ik ben trots op mezelf dat ik nu als ZZP-er aan het werk ben en mezelf weer gezond voel!

Op bed,
mijn lichaam ziek.
Op bed,
ik ben weer eens uniek.

Wat is dat toch voor lawaai?
Wat zit er in mijn hoofd?
Mijn kamer is toch stil?
Met al die pillen is mijn lichaam toch verdoofd?

En toch altijd weer die ruis,
die storm, als ik mijn ogen sluit.
Die razende wind, die krachtige orkaan,
ik Moet snel weer mijn bedje uit!

Noem het hooggevoelig, noem het ADD,
noem het prikkels, of impulsief gedrag,
geef het beestje maar een label,
het gevoel dat je ziek bent, elke dag.

Maar dat is niet wat ik wil,
wat je aandacht geeft groeit en bloeit!
Twee maanden doodziek, toch gewerkt,
ik had wel dood kunnen zijn,
alsof dat mijn werkgever boeit.

Weer op zoek naar een nieuwe baan,
maar nu ga ik het zelf in handen nemen,
om zo, als mezelf,
mijn plekje in de wereld te ‘claimen’..

samen met jou! ♥

Mijn dood

Dit gedicht heb ik geschreven in een periode dat ik nadacht over mijn leven (mijn dood). Ik mis al zoveel mensen om me heen. Erger me soms aan het feit dat als iemand dood is, de persoon zelf ineens foutloos lijkt te zijn? Alsof ik nooit iemand heb gekwetst, nooit iemand verdrietig of boos heb gemaakt? Met de beste bedoelingen iemand volledig heb beschadigd..  Maar ik heb gelukkig ook herinneringen van veel knuffels, die ik mocht geven. Ik heb veel mensen geraakt, ook geestelijk. Ik heb al veel liefde mogen geven en ook al heel veel ontvangen. Ik heb veel mooie dingen gedaan die ik nooit had willen missen, zoals Kristel, Melvin en Tiemon! Als ik ga, als het moet, dan ga ik tevreden, ik hoop alleen wel dat ik nog lang in gezondheid mag genieten van het leven!

Daar is hij dan,
mijn laatste daad.
mijn begrafenis,
en iedereen staat,
om mijn kist.

Huilende gezichten,
troostende woorden,
Op dit moment,
speelt Epica de akkoorden.
Ik word gemist.

Prachtige verhalen volgen,
het lijkt wel of ik niets fout kon doen.
Wat een belevenissen,
wat een rijk leven, nu en toen.
Ik voel me bemind.

Langzaam vertrekt mijn kist naar achteren.
Op het veld staat een mooie steen.
Waarom toch, nu al?
Ik kijk om me heen,
en voel me net als een jong kind.

De warme harten,
Al die mensen om me heen.
Nu weet ik het zeker:
Ik was nooit ‘echt’ alleen.

Nu volgt mijn laatste reis.
Mijn emoties neem ik mee.
Op naar het grote niets.
‘Rust zacht’, zeggen ze,
Ik heb echt genoten.
Ik ga tevree!

Daar ben ik weer

Zo, daar ben ik weer! Alle oude gedichten en blogs ga ik nog een keertje uitzoeken en opnieuw publiceren als ik dat de moeite waard vind.

Op deze website zal ik af en toe publiceren, om de mens ‘Arthur’ een beetje in beeld te krijgen. Facebook en andere media gebruik ik, vooral privé, niet meer zo vaak.

Later als ik groot ben

Dit gedicht heb ik enkele jaren geleden geschreven met mijn herinnering dat ik een kind heb zien sterven in het ziekenhuis, waar Melvin toen ook lag. Voor mij een belangrijke ervaring waardoor ik me zo besef dat het liedje van Harrie Jekkers zo waar is: “Later is al lang begonnen.”

Later wil ik politieman worden,
of dierenarts, of conducteur,
Maar nu eerst naar school,
naar al dat moeten en gezeur.

Regels over dit, regels over dat,
was ik maar weer thuis,
rustig zitten op mijn gat.

Maar thuis is niet veel anders,
ik moet dit, ik moet dat, van de ‘baas’,
het lijkt wel of ik alleen mag spelen,
met Kerst en Sinterklaas.

Ze hebben het maar over later,
en zeggen telkens: “Doe het nu dan!”
Laat me nou gewoon is met rust!
En zeg niet telkens dat iets niet kan!

Het is al later.. het is te laat,
papa en mama huilend in een kamer,
ik heb het niet gemerkt, ik reed op mijn fiets,
en nu ben ik er niet meer, ik voel helemaal niets.

Jezelf mogen zijn

Dit gedicht is geschreven op 21-11-2013, Ik was toen druk bezig met de PABO en met mijn Rabobankwerk en ik verbaasde me telkens over het feit dat mensen met ‘professioneel gedrag’ bedoelen dat je in en op je werk iemand anders moet spelen, dan dat je werkelijk bent. Als kind al vond ik dat belachelijk en nog steeds vind ik dat. Je kan alleen maar werken en leven als jezelf, anders gaat het mis. Natuurlijk mag je soms acteren, spelen, dansen en zingen. Natuurlijk zorg je voor veiligheid, zorg je voor een fijn werkklimaat, met elkaar. Natuurlijk zal ik niet precies hetzelfde doen met een kind in de groep, als met mijn eigen kinderen. Maar ik ben wel Arthur.

Hoe kan het dat mensen,werk en privé,
gescheiden kunnen houden,
gescheiden willen houden?

Ik begrijp het niet. Is iedereen dan schizofreen,
behalve ik?
Je bent overdag toch niet een ander,
dan anders?

Waarom doen mensen alsof internet privacy is? Denken ze echt dat daar privé kan zijn?
Waarom tijdens het werk dan wel Facebooken en Twitteren?
Dat klopt dan toch niet?

Een kind, een ouder,
in een winkel, oei da’s privé.
Zeggen ze dan ook geen gedag?
Doen ze dan alsof ze meer zijn?
Of minder?

Ik begrijp het niet.
Het verscheurt me soms.
Waarom voel ik me anders,
terwijl de rest van de wereld zo raar doet?

Dit is internet.
Dit wordt gelezen. Altijd!
Wees gewoon jezelf!

Je bent er maar zo kort. Waarom dan anders zijn? Daar zijn er al zoveel van!