Arthur Krijgsman

Arthur Krijgsman

Mijn leren

Mijn leren

15 Jaar ICT bij een grote bank,
van werken vanuit eigen motivatie,
van ‘eerst relatie, dan prestatie’,
naar een cultuur van ziekmakende moetivatie.

Dus werd het tijd voor HBO,
De PABO werd het, in vier jaar,
Helaas was daardoor de bank,
helemaal met mij klaar.

Na de grote buitensluiting,
en een juridisch gevecht,
voelde ik me behoorlijk uitgekotst,
maar kwam alles op pootjes terecht.

Want met mijn menswaardige visie,
van ‘eerst relatie, dan prestatie’,
mocht ik starten op zo’n school,
waar iedereen een stem heeft via sociocratie.

Geweld, onderdrukking, slaan, en dreigementen,
dat was even wennen, want op de PABO leerde ik dat niet,
het vertrouwen in mij werd na 3 maanden opgezegd,
ik moest gaan, sjonge, wat deed dat me verdriet.

Daarna mocht ik mezelf nog bewijzen,
als invaller, van groep 1 tot en met 8,
ik zag overal blije mensen en complimenten,
langzaam kwam ik weer in mijn kracht.

Maar nee, zei de coach, jij doet het fout,
en vervolgens werd ik weggestuurd.
Ik mag nooit meer aan de slag bij die stichting,
het heeft maar een jaar geduurd.

En de levenslessen gingen door,
telkens mocht ik door diepe dalen en hoge bergen gaan,
en ik ben dankbaar voor al die lessen,
want op de bodem kan je altijd weer gaan staan.

Een prachtige tijd bij Lumiar,
met veel liefde, aandacht en tijd,
waar ik steeds meer over mezelf leerde,
ook dat leren alleen kan in veiligheid.

Mijn groep 1-2 werd de volgende stap,
wat leuk, dit past echt bij mij,
de nieuwsgierigheid en aandacht,
van al die kinderen word ik telkens blij!

Maar helaas, een longontsteking gooide roet,
en ondanks dat de arbo-arts iets anders zei,
moest ik toch weg bij die stichting,
en weer een buitensluiting erbij.

De volgende stap in mijn leerproces:
dan maar helemaal zelf, als zzp,
en dat leverde weer nieuwe lessen op,
en telkens nam ik mezelf daarin mee.

Van prachtige opdrachten, met veel plezier,
naar groepen uit verbinding, waar ik de stres in schiet,
van kinderen die eindelijk respect voelen,
naar directeuren die zeggen: “Ik begrijp je niet”.

En langzaam leerde ik,
dat spelen beter bij me past dan directe instructie,
dus werkte ik steeds vaker als pm-er,
waar het echt gaat om ‘zonder relatie geen prestatie’.

En daar komt ineens Coronatijd,
weer leren wat leven is, ineens heel veel tijd,
Ben ik wel nodig? Zit men wel te wachten op mij?
Aan de ene kant in gevecht met mezelf, aan de andere kant bevrijd.

Ja, die jonge kinderen, die mis ik het meest,
de onderzoekende houding, altijd weer ontdekken,
vol in het leven, nog niet teveel in-gewikkeld,
Telkens weer kunnen ze hun eigen motivatie opwekken.

Ja, of het straks als zzp-er kan,
of met een ander contract,
ik wil graag met die jonge mensen werken,
altijd in verbinding, altijd met menselijk contact.

Het driehoekgesprek

meisje op bed

Op 1 van de scholen waar ik heb gewerkt hadden kind, ouder en ik om de 6 weken een zogenaamd ‘driehoekgesprek’. Daarin konden we alle drie aangeven hoe we het vonden gaan op school en wat (het kind) wilde leren en dacht nodig te hebben om verder te ontwikkelen. Vaak gebruikte ik daarvoor pictogrammen, maar als 1 van ons zelf iets wilde benoemen kon dat natuurlijk ook. Het was een school waar we allemaal mens mochten zijn in een gelijkwaardige setting. Of je nu 40 was, of 4, dat maakte daar niets uit.

Ik sprak altijd van te voren af waar en hoe laat we het gesprek zouden voeren. Dat mocht op school zijn, maar soms kwam het beter uit als we het bij kind/ouder thuis zouden doen. Er was een een meisje van 5 uit mijn groep die dolgraag wilde dat ik een keertje bij haar thuis kwam. Ik en haar ouders wisten dat, dus sprak ik af om het driehoekgesprek bij haar thuis te doen.

Die avond kwam ik binnen en ze was helemaal blij en enthousiast. Ze liet me het hele huis zien en ik moest gelijk spelletjes mee gaan doen met spullen die ze mooi vond. Na een eerste kopje thee wilden ouders en ik starten met het driehoekgesprek en we vroegen haar waar ze wilde zitten. Ze antwoordde direct: “Op mijn bed natuurlijk!”

Dus gingen ik, haar ouders en zij zelf op haar bed zitten en hebben we daar het hele gesprek gevoerd. Haar oudere zus riep af en toe: “Voor schut, voor schut”, maar het kon ons niet schelen wat zij ervan vond, want het ging nu niet om haar. 😉 Wij vonden het prima, en het zat lekker zacht.  We bleven het hele gesprek zitten en zo werd dat toch wel de meest bijzondere locatie (tot nu toe) waar ik ooit een driehoekgesprek heb gevoerd! 🙂

Artstel Dienstverlening is geboren!

Logo Artstel Dienstverlening

Al een tijd miste ik in mijn ondernemingen iets vanwaaruit ik bijvoorbeeld klusjes kan doen bij jou thuis, of een website maken, of een keertje boodschappen doen, of de boel schoonmaken of helpen bij andere klussen (waar ik nu zelf misschien nog niet aan denk, maar die ik vast ook wel kan.. 🙂 ).

Samen met Kristel zocht ik naar een simpele naam, die toch de lading dekt. Ik zat te denken aan ‘solutions’ en andere Engelse namen, maar Kristel kwam toen met ‘dienstverlening’ en ja, dat is ‘m! Gewoon in het Nederlands. Met al die Engelse termen die worden gebruikt valt die nu op.

Ik heb een nieuwe domeinnaam gekocht: artstel.org waar ik de boel binnenkort ga inrichten. Uiteraard mag je me al info geven, of vragen of ik klusjes voor jou kan doen. Prijzen heb ik nog even niet…   ik vind dat altijd lastig, omdat ik ook weet dat een particulier geen btw terug mag vragen, maar ik ook brood op de plank moet hebben. Ik zoek dus nog de juiste ‘genoeg is genoeg’ bedrag.

To be contin…  ehhh   wordt vervolgd! 🙂 

Einde (prive) Facebook account

Mijn bericht op mijn ‘Arthur Krijgsman’ Facbook is:

“Ik stop met dit account! Dit is mijn laatste bericht hier.

Dankjewel voor alle leuke berichtjes, info, foto’s, likes, etc..

Mocht je nu denken: Oh, wat jammer, ik houd graag contact met Arthur via internet, dan kan dat natuurlijk!

Op Facebook blijf ik ‘bestaan’ als: Meester Arthur”

Sinds enkele jaren heb ik 2 Facebook accounts. Dit was de eerste. Meester Arthur volgde tijdens de PABO, toen veel (stage) scholen het me verboden om ‘privé’ sociaal media contact te hebben met de kinderen en ouders van school. Tijden veranderen. Mijn mening soms ook, waardoor ik heb besloten dit account te verwijderen en straks alleen nog mijn meester Arthur account te hebben, waarop ik ook van alles deel. Vaak ook mijn visie/mening op onderwijs en pedagogiek, die vaak iets afwijkt van de huidige systemen.  Die zijn in mijn ogen (en volgens veel wetenschappen) namelijk niet altijd zo menswaardig als dat ze zelf zeggen dat ze zijn… 😉 

Nee, hoor. Ik blijf op Facebook, maar nog maar met 1 account: Meester Arthur

Ja zeker. Mijn belangrijkste websites zijn:

Artstel Fotografie: https://www.artstel.nl/

Meester Arthur: https://www.meesterarthur.nl/

Kindercoach Arthur: https://www.kindercoacharthur.nl/

Persoonlijke site: https://www.arthurkrijgsman.nl/

 

De Ballon

Ilse van bijna 2, was super blij met haar ballon. Ze vond mij, als invaller, al snel prima en we hadden contact. Ze liet me haar ballon zien en trok er af en toe aan. Ik zei tegen haar: “Pas op hoor, anders knalt de ballon uit elkaar”, maar ze had daar duidelijk geen boodschap aan. Ongeveer een minuut later hoorde ik ‘BAM’ en vlak daarna een huilende Ilse. Ik wilde haar troosten, maar onze klik was met dit drama helemaal weg en ze rende hard naar de vaste leidster. Ilse wilde daarna niets meer met mij te maken hebben. Ik mocht haar luiers niet meer verschonen, haar niet naar bed doen, en ik mocht niet te dichtbij komen. Pas na haar middagslaap kwam ze weer naar me toe. Lachend en met een boekje dat ik voor moest lezen. Het was weer goed tussen ons. De koppeling tussen mij en de nare ervaring was weer verdwenen. Zonder dwang, maar met tijd, ruimte en aandacht. 😉

Vaak zeggen collega’s die vast op de groep staan tegen me dat een kind, dat geen contact wil, het niet persoonlijk bedoelt. Ik voel me ook nooit ‘persoonlijk’ afgewezen. Ik vind het juist mooi dat jonge mensen dat zo goed aangeven en ik respecteer altijd hun keuze. Het is niet niks zo’n vreemde vent die ineens de hele dag meedoet. Maar meestal en bij de meeste kinderen, is het al heel snel ‘goed’. Dat vind ik zo knap van ze! 😍 De meeste grote mensen die ik ken hebben meer tijd nodig om te vertrouwen… 😉 (foto van pexels.com)

Staande baby tegen krukje, foto van pexels.com

Zelf doen

Spelende kinderen in de klas.

Niet lang geleden, ergens in Hilversum:

Jij moet kralen zoeken,
in de juiste kleur groen,
en dan in de goede vorm,
Jij moet het voor mij doen!

Ik wil best voor je zoeken,
maar ga niet alles voor je doen!
Je kan het beter zelf leren,
dan word niet ik, maar jij de kampioen!

Groen, groen, jij moet het voor mij doen!
Ik kan het niet.
Jij moet, jij moet,
anders lukt het niet!

Kijk, zo kan je het zelf doen,
we doen het eerst wel samen.
Eén voor één, stap voor stap,
kan jij jezelf zo bekwamen.

Het kind is even stil,
geconcentreerd zoekt hij de kralen,
één voor één, stap voor stap,
soms met succes, soms met falen.

Kijk toch eens, wauw,
je giraffe is al helemaal klaar!
Je hebt dat toch echt zelf gedaan!
Dat was voor iedereen zichtbaar.

Het kind kijkt blij naar zijn giraffe,
‘dan kan ik nu weer gaan’
hij springt van mijn schoot en roept luid:
‘Dat heb ik helemaal zelf gedaan!’

Meester op de bso

Twee meisjes in de klas op basisschool aan het werk

Op een middag in Zaandam liet ik twee kinderen, Anna en Eva, stiekem iets verder in de gang spelen, want ze wilden zich verstoppen voor hun vaste groepsleider José. Het was een leuk en voor hun beetje spannend grapje, want José was behoorlijk streng, en het licht was al uit, waardoor de school wat donkerder en daardoor enger was, dan normaal. Zo eind november is het al voor vijf uur donker, dus de meiden waren onzichtbaar voor José. Stelletje giechelmeiden konden hun mond niet houden, dus toen José weer terugkwam op de gang hoorde ze direct waar ze zich bevonden. “Hier komen”, brulde ze, “jullie weten best dat je niet achter de kasten mag komen!” En de meiden kwamen snel weer terug, terwijl ik aangaf dat ze zich expres voor haar hadden verstopt, waardoor alles snel weer kalm was.

Ongeveer 10 minuten later vroegen Anne en Eva me: “Meester, mogen wij achter de kast spelen?” José en ik keken elkaar vragend aan en ik zei: “Nee, dat mag niet van de juffen en de meesters van school.” En toen zei Anna: “Maar jij bent toch meester?” 🙂

Even geen meester

Jongens in schoolklas. Basisschool.

Voorlopig stop ik even als meester.
Het lukt me niet als mij.
Ik geef graag echte aandacht,
zodat alles mag zijn: boos, verdriet, blij en vrij.

Eten en drinken wanneer je dat nodig hebt,
Een plek waar je zelf het liefste zit.
Af en te verdrietig en boos mogen zijn,
soms lekker kletsen over dat of over dit.

En iedere keer weer hoor ik van school:
Dat mag je zo niet doen, je moet ze stil laten werken.
Dat geeft onrust, je kan ze niet vertrouwen,
Vrijheid kunnen ze helemaal niet aan, dat zal je merken.

En de leerlingen zeggen telkens tegen mij:
Je bent een lieve meester, je gebruikt bijna nooit je macht.
Bij jou mag ik tenminste mezelf zijn,
voor het eerst krijg ik echt respect en aandacht.

En telkens weer mag ik van school,
Niet zijn wie ik zelf ben,
Dat houd ik niet vol, want ik doe dit juist,
om jou te geven: een stem

Zo kan jij leren wie je bent,
en van jezelf en anderen te houden.
En je leert dat iedereen anders is en mag zijn,
en dat je samen bruggen kan bouwen.

Trots

Langt getwijfeld of ik dit gedicht wel of niet zou maken..  ik geloof in kwetsbaarheid, maar het kan ook je ondergang worden in onze wereld, waar ‘fouten maken’ steeds minder lijkt te mogen. En toch..  denk ik dat er heel veel ‘stiekeme’ alcoholisten zijn, zoals ik dat was. Mensen die dagelijks de behoefte hebben om alcohol te gebruiken en tegen zichzelf en de rest telkens weer zeggen dat het wel meevalt, dat ze wel zonder kunnen. Ik hoop dat dit gedicht die mensen helpt om ook in te zien dat het niet ‘onschuldig’ is. Ik ben nu bijna een jaar alcoholvrij. De film ‘Flight’ met Denzel Washington opende al eerder mijn ogen, maar gaf toen nog niet voldoende eigen motivatie om te stoppen. Ik dacht de rust van de drugs nodig te hebben. De dood van een broer van mijn zwager vond ik erg heftig en gaf mij direct ook het besef dat ik mezelf ook dood zou kunnen drinken. Dat het mij ook zou kunnen overkomen… Dat gaf voor mij de doorslag om te zeggen: ‘Ik drink nooit meer alcohol’.

Trots

Alcohol, mijn trouwe vriend,
zesentwintig jaar lang was je daar,
soms een paar dagen niet,
maar meestal stond je voor me klaar!

En in mijn hart wist ik dat jij,
me aan het bedriegen was,
ik wist dat jij,
mijn stille moordenaar was.

En toch dacht ik je nodig te hebben,
wat mis ik je rust en aandacht!
Nu moet ik het zelf doen,
helemaal op eigen kracht.

Maar wauw, wat ben ik sterk!
Ik heb vaak gedacht het niet te kunnen,
en nu doe ik het toch echt!
Mijn lichaam en geest gezondheid gunnen!

Het voelt niet altijd beter,
maar dat is het wel,
Ziek en gezond, op eigen kracht!
Alcohol, je was niet mijn vriend, je was mijn hel!

En nu kan ik met trots vertellen,
aan een ieder die het nog niet wist,
Ik ben super trots op mezelf,
want ik ben een niet drinkende alcoholist!

 

Mijn liefde voor jou

In 2013 schreef ik dit gedicht voor de liefde van mijn leven. Nu (2018) is ze dat gelukkig nog steeds!! ♥
Een klein beetje herschreven, nu zonder spel’v’outen! 🙂

Nu ben jij er niet voor mij,
maar ben ik er voor jou.
Deze woorden gaven we elkaar,
Ik houd zo super veel van jou! ♥

Twee knappe koppen lopen bij ons rond,
Veel avonturen hebben wij beleefd.
Wat ben ik toch blij met jou!
Ik voel dat je mij jouw liefde geeft!

Ja, ik ben vaak druk,
Ja, aan liefde ‘werken’ is iets wat moet,
maar het kost geen extra energie.
Het voelt alleen maar goed!

Samen wandelen, samen ontbijten,
samen op vakantie, samen op Facebook,
samen wakker worden ‘s nachts,
samen naar het verstopte geld op zoek.

Wat heerlijk dat ik je gevonden heb,
En jij mij!
We zitten aan elkaar geplakt,
maar voelen ons vrij,
om ons leven met elkaar te delen,
soms zo goed en soms zo kwaad,
maar we genieten elke dag!
Ik ben blij dat ik jou kennen mag!

Het gaat een keertje stoppen,
belofte maakt ook schuld,
tot de dood ons scheidt,
maar hierin heb ik gelukkig veel geduld.

Dus tot die dag,
dat we scheiden moeten,
geniet ik met volle teugen,
en ik hoop,
dat wij,
daardoor,
heel misschien,
na de dood,
al is het maar even,
samen verder mogen leven!