Wat je aandacht geeft groeit en bloeit!

Arthur Krijgsman

Zelf doen

Spelende kinderen in de klas.

Niet lang geleden, ergens in Hilversum:

Jij moet kralen zoeken,
in de juiste kleur groen,
en dan in de goede vorm,
Jij moet het voor mij doen!

Ik wil best voor je zoeken,
maar ga niet alles voor je doen!
Je kan het beter zelf leren,
dan word niet ik, maar jij de kampioen!

Groen, groen, jij moet het voor mij doen!
Ik kan het niet.
Jij moet, jij moet,
anders lukt het niet!

Kijk, zo kan je het zelf doen,
we doen het eerst wel samen.
Eén voor één, stap voor stap,
kan jij jezelf zo bekwamen.

Het kind is even stil,
geconcentreerd zoekt hij de kralen,
één voor één, stap voor stap,
soms met succes, soms met falen.

Kijk toch eens, wauw,
je giraffe is al helemaal klaar!
Je hebt dat toch echt zelf gedaan!
Dat was voor iedereen zichtbaar.

Het kind kijkt blij naar zijn giraffe,
‘dan kan ik nu weer gaan’
hij springt van mijn schoot en roept luid:
‘Dat heb ik helemaal zelf gedaan!’

Meester op de bso

Twee meisjes in de klas op basisschool aan het werk

Op een middag in Zaandam liet ik twee kinderen, Anna en Eva, stiekem iets verder in de gang spelen, want ze wilden zich verstoppen voor hun vaste groepsleider José. Het was een leuk en voor hun beetje spannend grapje, want José was behoorlijk streng, en het licht was al uit, waardoor de school wat donkerder en daardoor enger was, dan normaal. Zo eind november is het al voor vijf uur donker, dus de meiden waren onzichtbaar voor José. Stelletje giechelmeiden konden hun mond niet houden, dus toen José weer terugkwam op de gang hoorde ze direct waar ze zich bevonden. “Hier komen”, brulde ze, “jullie weten best dat je niet achter de kasten mag komen!” En de meiden kwamen snel weer terug, terwijl ik aangaf dat ze zich expres voor haar hadden verstopt, waardoor alles snel weer kalm was.

Ongeveer 10 minuten later vroegen Anne en Eva me: “Meester, mogen wij achter de kast spelen?” José en ik keken elkaar vragend aan en ik zei: “Nee, dat mag niet van de juffen en de meesters van school.” En toen zei Anna: “Maar jij bent toch meester?” 🙂

Even geen meester

Jongens in schoolklas. Basisschool.Voorlopig stop ik even als meester.

Het lukt me niet als mij.

Ik geef graag echte aandacht,

zodat alles mag zijn: boos, verdriet, blij en vrij.

 

Eten en drinken wanneer je dat nodig hebt,

Een plek waar je zelf het liefste zit.

Af en te verdrietig en boos mogen zijn,

soms lekker kletsen over dat of over dit.

 

En iedere keer weer hoor ik van school:

Dat mag je zo niet doen, je moet ze stil laten werken.

Dat geeft onrust, je kan ze niet vertrouwen,

Vrijheid kunnen ze helemaal niet aan, dat zal je merken.

 

En de leerlingen zeggen telkens tegen mij:

Je bent een lieve meester, je gebruikt bijna nooit je macht.

Bij jou mag ik tenminste mezelf zijn,

voor het eerst krijg ik echt respect en aandacht.

 

En telkens weer mag ik van school,

Niet zijn wie ik zelf ben,

Dat houd ik niet vol, want ik doe dit juist,

om jou te geven: een stem

 

Zo kan jij leren wie je bent,

en van jezelf en anderen te houden.

En je leert dat iedereen anders is en mag zijn,

en dat je samen bruggen kan bouwen.

Trots

Langt getwijfeld of ik dit gedicht wel of niet zou maken..  ik geloof in kwetsbaarheid, maar het kan ook je ondergang worden in onze wereld, waar ‘fouten maken’ steeds minder lijkt te mogen. En toch..  denk ik dat er heel veel ‘stiekeme’ alcoholisten zijn, zoals ik dat was. Mensen die dagelijks de behoefte hebben om alcohol te gebruiken en tegen zichzelf en de rest telkens weer zeggen dat het wel meevalt, dat ze wel zonder kunnen. Ik hoop dat dit gedicht die mensen helpt om ook in te zien dat het niet ‘onschuldig’ is. Ik ben nu bijna een jaar alcoholvrij. De film ‘Flight’ met Denzel Washington opende al eerder mijn ogen, maar gaf toen nog niet voldoende eigen motivatie om te stoppen. Ik dacht de rust van de drugs nodig te hebben. De dood van een broer van mijn zwager vond ik erg heftig en gaf mij direct ook het besef dat ik mezelf ook dood zou kunnen drinken. Dat het mij ook zou kunnen overkomen… Dat gaf voor mij de doorslag om te zeggen: ‘Ik drink nooit meer alcohol’.

Trots

Alcohol, mijn trouwe vriend,
zesentwintig jaar lang was je daar,
soms een paar dagen niet,
maar meestal stond je voor me klaar!

En in mijn hart wist ik dat jij,
me aan het bedriegen was,
ik wist dat jij,
mijn stille moordenaar was.

En toch dacht ik je nodig te hebben,
wat mis ik je rust en aandacht!
Nu moet ik het zelf doen,
helemaal op eigen kracht.

Maar wauw, wat ben ik sterk!
Ik heb vaak gedacht het niet te kunnen,
en nu doe ik het toch echt!
Mijn lichaam en geest gezondheid gunnen!

Het voelt niet altijd beter,
maar dat is het wel,
Ziek en gezond, op eigen kracht!
Alcohol, je was niet mijn vriend, je was mijn hel!

En nu kan ik met trots vertellen,
aan een ieder die het nog niet wist,
Ik ben super trots op mezelf,
want ik ben een niet drinkende alcoholist!

 

Mijn liefde voor jou

In 2013 schreef ik dit gedicht voor de liefde van mijn leven. Nu (2018) is ze dat gelukkig nog steeds!! ♥
Een klein beetje herschreven, nu zonder spel’v’outen! 🙂

Nu ben jij er niet voor mij,
maar ben ik er voor jou.
Deze woorden gaven we elkaar,
Ik houd zo super veel van jou! ♥

Twee knappe koppen lopen bij ons rond,
Veel avonturen hebben wij beleefd.
Wat ben ik toch blij met jou!
Ik voel dat je mij jouw liefde geeft!

Ja, ik ben vaak druk,
Ja, aan liefde ‘werken’ is iets wat moet,
maar het kost geen extra energie.
Het voelt alleen maar goed!

Samen wandelen, samen ontbijten,
samen op vakantie, samen op Facebook,
samen wakker worden ‘s nachts,
samen naar het verstopte geld op zoek.

Wat heerlijk dat ik je gevonden heb,
En jij mij!
We zitten aan elkaar geplakt,
maar voelen ons vrij,
om ons leven met elkaar te delen,
soms zo goed en soms zo kwaad,
maar we genieten elke dag!
Ik ben blij dat ik jou kennen mag!

Het gaat een keertje stoppen,
belofte maakt ook schuld,
tot de dood ons scheidt,
maar hierin heb ik gelukkig veel geduld.

Dus tot die dag,
dat we scheiden moeten,
geniet ik met volle teugen,
en ik hoop,
dat wij,
daardoor,
heel misschien,
na de dood,
al is het maar even,
samen verder mogen leven!

Kinderen zijn al mensen

“Kinderen worden niet pas mensen, ze zijn het al, ja, ze zijn mensen en geen poppen; men kan aan hun verstand appelleren en zij antwoorden ons; als we tot hun hart spreken, voelen zij ons.“ Een citaat van Korczak, waar ik, zeker de laatste tijd, met het zogenaamde ‘kinderpardon’ vaak aan moet denken…

Foto van boek Korczak: Het recht van het kind op respect

Storm

Het volgende gedicht heb ik geschreven tijdens mijn lang herstellende longontsteking, waarbij ik van januari tot en met maart 2018 veel op bed heb gelegen en verplicht tot rust moest komen, om weer beter te worden. De drukte in mijn hoofd was soms overweldigend. Na het lezen van ‘Mogen zijn wie je bent, dat is geluk”  van Ingrid Verkuil vielen en een heleboel kwartjes bij me. Hooggevoeligheid, ADD, snel overprikkeld, snel leeglopen bij anderen, maar juist wel de verbinding met anderen nodig hebben, het hoort allemaal bij mijn unieke Arthur zijn. In april hoorde ik dat ik niet terug mocht komen in mijn groep 1-2. Nog steeds vind ik dat erg jammer en voelt het niet eerlijk, maar ik ben trots op mezelf dat ik nu als ZZP-er aan het werk ben en mezelf weer gezond voel!

Op bed,
mijn lichaam ziek.
Op bed,
ik ben weer eens uniek.

Wat is dat toch voor lawaai?
Wat zit er in mijn hoofd?
Mijn kamer is toch stil?
Met al die pillen is mijn lichaam toch verdoofd?

En toch altijd weer die ruis,
die storm, als ik mijn ogen sluit.
Die razende wind, die krachtige orkaan,
ik Moet snel weer mijn bedje uit!

Noem het hooggevoelig, noem het ADD,
noem het prikkels, of impulsief gedrag,
geef het beestje maar een label,
het gevoel dat je ziek bent, elke dag.

Maar dat is niet wat ik wil,
wat je aandacht geeft groeit en bloeit!
Twee maanden doodziek, toch gewerkt,
ik had wel dood kunnen zijn,
alsof dat mijn werkgever boeit.

Weer op zoek naar een nieuwe baan,
maar nu ga ik het zelf in handen nemen,
om zo, als mezelf,
mijn plekje in de wereld te ‘claimen’..

samen met jou! ♥

Mijn dood

Dit gedicht heb ik geschreven in een periode dat ik nadacht over mijn leven (mijn dood). Ik mis al zoveel mensen om me heen. Erger me soms aan het feit dat als iemand dood is, de persoon zelf ineens foutloos lijkt te zijn? Alsof ik nooit iemand heb gekwetst, nooit iemand verdrietig of boos heb gemaakt? Met de beste bedoelingen iemand volledig heb beschadigd..  Maar ik heb gelukkig ook herinneringen van veel knuffels, die ik mocht geven. Ik heb veel mensen geraakt, ook geestelijk. Ik heb al veel liefde mogen geven en ook al heel veel ontvangen. Ik heb veel mooie dingen gedaan die ik nooit had willen missen, zoals Kristel, Melvin en Tiemon! Als ik ga, als het moet, dan ga ik tevreden, ik hoop alleen wel dat ik nog lang in gezondheid mag genieten van het leven!

Daar is hij dan,
mijn laatste daad.
mijn begrafenis,
en iedereen staat,
om mijn kist.

Huilende gezichten,
troostende woorden,
Op dit moment,
speelt Epica de akkoorden.
Ik word gemist.

Prachtige verhalen volgen,
het lijkt wel of ik niets fout kon doen.
Wat een belevenissen,
wat een rijk leven, nu en toen.
Ik voel me bemind.

Langzaam vertrekt mijn kist naar achteren.
Op het veld staat een mooie steen.
Waarom toch, nu al?
Ik kijk om me heen,
en voel me net als een jong kind.

De warme harten,
Al die mensen om me heen.
Nu weet ik het zeker:
Ik was nooit ‘echt’ alleen.

Nu volgt mijn laatste reis.
Mijn emoties neem ik mee.
Op naar het grote niets.
‘Rust zacht’, zeggen ze,
Ik heb echt genoten.
Ik ga tevree!

Daar ben ik weer

Zo, daar ben ik weer! Alle oude gedichten en blogs ga ik nog een keertje uitzoeken en opnieuw publiceren als ik dat de moeite waard vind.

Op deze website zal ik af en toe publiceren, om de mens ‘Arthur’ een beetje in beeld te krijgen. Facebook en andere media gebruik ik, vooral privé, niet meer zo vaak.