Arthur Krijgsman

Maand: december 2019

Het driehoekgesprek

meisje op bed

Op 1 van de scholen waar ik heb gewerkt hadden kind, ouder en ik om de 6 weken een zogenaamd ‘driehoekgesprek’. Daarin konden we alle drie aangeven hoe we het vonden gaan op school en wat (het kind) wilde leren en dacht nodig te hebben om verder te ontwikkelen. Vaak gebruikte ik daarvoor pictogrammen, maar als 1 van ons zelf iets wilde benoemen kon dat natuurlijk ook. Het was een school waar we allemaal mens mochten zijn in een gelijkwaardige setting. Of je nu 40 was, of 4, dat maakte daar niets uit.

Ik sprak altijd van te voren af waar en hoe laat we het gesprek zouden voeren. Dat mocht op school zijn, maar soms kwam het beter uit als we het bij kind/ouder thuis zouden doen. Er was een een meisje van 5 uit mijn groep die dolgraag wilde dat ik een keertje bij haar thuis kwam. Ik en haar ouders wisten dat, dus sprak ik af om het driehoekgesprek bij haar thuis te doen.

Die avond kwam ik binnen en ze was helemaal blij en enthousiast. Ze liet me het hele huis zien en ik moest gelijk spelletjes mee gaan doen met spullen die ze mooi vond. Na een eerste kopje thee wilden ouders en ik starten met het driehoekgesprek en we vroegen haar waar ze wilde zitten. Ze antwoordde direct: “Op mijn bed natuurlijk!”

Dus gingen ik, haar ouders en zij zelf op haar bed zitten en hebben we daar het hele gesprek gevoerd. Haar oudere zus riep af en toe: “Voor schut, voor schut”, maar het kon ons niet schelen wat zij ervan vond, want het ging nu niet om haar. 😉 Wij vonden het prima, en het zat lekker zacht.  We bleven het hele gesprek zitten en zo werd dat toch wel de meest bijzondere locatie (tot nu toe) waar ik ooit een driehoekgesprek heb gevoerd! 🙂

Artstel Dienstverlening is geboren!

Logo Artstel Dienstverlening

Al een tijd miste ik in mijn ondernemingen iets vanwaaruit ik bijvoorbeeld klusjes kan doen bij jou thuis, of een website maken, of een keertje boodschappen doen, of de boel schoonmaken of helpen bij andere klussen (waar ik nu zelf misschien nog niet aan denk, maar die ik vast ook wel kan.. 🙂 ).

Samen met Kristel zocht ik naar een simpele naam, die toch de lading dekt. Ik zat te denken aan ‘solutions’ en andere Engelse namen, maar Kristel kwam toen met ‘dienstverlening’ en ja, dat is ‘m! Gewoon in het Nederlands. Met al die Engelse termen die worden gebruikt valt die nu op.

Ik heb een nieuwe domeinnaam gekocht: artstel.org waar ik de boel binnenkort ga inrichten. Uiteraard mag je me al info geven, of vragen of ik klusjes voor jou kan doen. Prijzen heb ik nog even niet…   ik vind dat altijd lastig, omdat ik ook weet dat een particulier geen btw terug mag vragen, maar ik ook brood op de plank moet hebben. Ik zoek dus nog de juiste ‘genoeg is genoeg’ bedrag.

To be contin…  ehhh   wordt vervolgd! 🙂 

Einde (prive) Facebook account

Mijn bericht op mijn ‘Arthur Krijgsman’ Facbook is:

“Ik stop met dit account! Dit is mijn laatste bericht hier.

Dankjewel voor alle leuke berichtjes, info, foto’s, likes, etc..

Mocht je nu denken: Oh, wat jammer, ik houd graag contact met Arthur via internet, dan kan dat natuurlijk!

Op Facebook blijf ik ‘bestaan’ als: Meester Arthur”

Sinds enkele jaren heb ik 2 Facebook accounts. Dit was de eerste. Meester Arthur volgde tijdens de PABO, toen veel (stage) scholen het me verboden om ‘privé’ sociaal media contact te hebben met de kinderen en ouders van school. Tijden veranderen. Mijn mening soms ook, waardoor ik heb besloten dit account te verwijderen en straks alleen nog mijn meester Arthur account te hebben, waarop ik ook van alles deel. Vaak ook mijn visie/mening op onderwijs en pedagogiek, die vaak iets afwijkt van de huidige systemen.  Die zijn in mijn ogen (en volgens veel wetenschappen) namelijk niet altijd zo menswaardig als dat ze zelf zeggen dat ze zijn… 😉 

Nee, hoor. Ik blijf op Facebook, maar nog maar met 1 account: Meester Arthur

Ja zeker. Mijn belangrijkste websites zijn:

Artstel Fotografie: https://www.artstel.nl/

Meester Arthur: https://www.meesterarthur.nl/

Kindercoach Arthur: https://www.kindercoacharthur.nl/

Persoonlijke site: https://www.arthurkrijgsman.nl/

 

De Ballon

Ilse van bijna 2, was super blij met haar ballon. Ze vond mij, als invaller, al snel prima en we hadden contact. Ze liet me haar ballon zien en trok er af en toe aan. Ik zei tegen haar: “Pas op hoor, anders knalt de ballon uit elkaar”, maar ze had daar duidelijk geen boodschap aan. Ongeveer een minuut later hoorde ik ‘BAM’ en vlak daarna een huilende Ilse. Ik wilde haar troosten, maar onze klik was met dit drama helemaal weg en ze rende hard naar de vaste leidster. Ilse wilde daarna niets meer met mij te maken hebben. Ik mocht haar luiers niet meer verschonen, haar niet naar bed doen, en ik mocht niet te dichtbij komen. Pas na haar middagslaap kwam ze weer naar me toe. Lachend en met een boekje dat ik voor moest lezen. Het was weer goed tussen ons. De koppeling tussen mij en de nare ervaring was weer verdwenen. Zonder dwang, maar met tijd, ruimte en aandacht. 😉

Vaak zeggen collega’s die vast op de groep staan tegen me dat een kind, dat geen contact wil, het niet persoonlijk bedoelt. Ik voel me ook nooit ‘persoonlijk’ afgewezen. Ik vind het juist mooi dat jonge mensen dat zo goed aangeven en ik respecteer altijd hun keuze. Het is niet niks zo’n vreemde vent die ineens de hele dag meedoet. Maar meestal en bij de meeste kinderen, is het al heel snel ‘goed’. Dat vind ik zo knap van ze! 😍 De meeste grote mensen die ik ken hebben meer tijd nodig om te vertrouwen… 😉 (foto van pexels.com)

Staande baby tegen krukje, foto van pexels.com

Zelf doen

Spelende kinderen in de klas.

Niet lang geleden, ergens in Hilversum:

Jij moet kralen zoeken,
in de juiste kleur groen,
en dan in de goede vorm,
Jij moet het voor mij doen!

Ik wil best voor je zoeken,
maar ga niet alles voor je doen!
Je kan het beter zelf leren,
dan word niet ik, maar jij de kampioen!

Groen, groen, jij moet het voor mij doen!
Ik kan het niet.
Jij moet, jij moet,
anders lukt het niet!

Kijk, zo kan je het zelf doen,
we doen het eerst wel samen.
Eén voor één, stap voor stap,
kan jij jezelf zo bekwamen.

Het kind is even stil,
geconcentreerd zoekt hij de kralen,
één voor één, stap voor stap,
soms met succes, soms met falen.

Kijk toch eens, wauw,
je giraffe is al helemaal klaar!
Je hebt dat toch echt zelf gedaan!
Dat was voor iedereen zichtbaar.

Het kind kijkt blij naar zijn giraffe,
‘dan kan ik nu weer gaan’
hij springt van mijn schoot en roept luid:
‘Dat heb ik helemaal zelf gedaan!’

Meester op de bso

Twee meisjes in de klas op basisschool aan het werk

Op een middag in Zaandam liet ik twee kinderen, Anna en Eva, stiekem iets verder in de gang spelen, want ze wilden zich verstoppen voor hun vaste groepsleider José. Het was een leuk en voor hun beetje spannend grapje, want José was behoorlijk streng, en het licht was al uit, waardoor de school wat donkerder en daardoor enger was, dan normaal. Zo eind november is het al voor vijf uur donker, dus de meiden waren onzichtbaar voor José. Stelletje giechelmeiden konden hun mond niet houden, dus toen José weer terugkwam op de gang hoorde ze direct waar ze zich bevonden. “Hier komen”, brulde ze, “jullie weten best dat je niet achter de kasten mag komen!” En de meiden kwamen snel weer terug, terwijl ik aangaf dat ze zich expres voor haar hadden verstopt, waardoor alles snel weer kalm was.

Ongeveer 10 minuten later vroegen Anne en Eva me: “Meester, mogen wij achter de kast spelen?” José en ik keken elkaar vragend aan en ik zei: “Nee, dat mag niet van de juffen en de meesters van school.” En toen zei Anna: “Maar jij bent toch meester?” 🙂