Wat je aandacht geeft groeit en bloeit!

Monthly Archives: november 2018

Mijn liefde voor jou

In 2013 schreef ik dit gedicht voor de liefde van mijn leven. Nu (2018) is ze dat gelukkig nog steeds!! ♥
Een klein beetje herschreven, nu zonder spel’v’outen! 🙂

Nu ben jij er niet voor mij,
maar ben ik er voor jou.
Deze woorden gaven we elkaar,
Ik houd zo super veel van jou! ♥

Twee knappe koppen lopen bij ons rond,
Veel avonturen hebben wij beleefd.
Wat ben ik toch blij met jou!
Ik voel dat je mij jouw liefde geeft!

Ja, ik ben vaak druk,
Ja, aan liefde ‘werken’ is iets wat moet,
maar het kost geen extra energie.
Het voelt alleen maar goed!

Samen wandelen, samen ontbijten,
samen op vakantie, samen op Facebook,
samen wakker worden ‘s nachts,
samen naar het verstopte geld op zoek.

Wat heerlijk dat ik je gevonden heb,
En jij mij!
We zitten aan elkaar geplakt,
maar voelen ons vrij,
om ons leven met elkaar te delen,
soms zo goed en soms zo kwaad,
maar we genieten elke dag!
Ik ben blij dat ik jou kennen mag!

Het gaat een keertje stoppen,
belofte maakt ook schuld,
tot de dood ons scheidt,
maar hierin heb ik gelukkig veel geduld.

Dus tot die dag,
dat we scheiden moeten,
geniet ik met volle teugen,
en ik hoop,
dat wij,
daardoor,
heel misschien,
na de dood,
al is het maar even,
samen verder mogen leven!

Kinderen zijn al mensen

“Kinderen worden niet pas mensen, ze zijn het al, ja, ze zijn mensen en geen poppen; men kan aan hun verstand appelleren en zij antwoorden ons; als we tot hun hart spreken, voelen zij ons.“ Een citaat van Korczak, waar ik, zeker de laatste tijd, met het zogenaamde ‘kinderpardon’ vaak aan moet denken…

Foto van boek Korczak: Het recht van het kind op respect

Storm

Het volgende gedicht heb ik geschreven tijdens mijn lang herstellende longontsteking, waarbij ik van januari tot en met maart 2018 veel op bed heb gelegen en verplicht tot rust moest komen, om weer beter te worden. De drukte in mijn hoofd was soms overweldigend. Na het lezen van ‘Mogen zijn wie je bent, dat is geluk”  van Ingrid Verkuil vielen en een heleboel kwartjes bij me. Hooggevoeligheid, ADD, snel overprikkeld, snel leeglopen bij anderen, maar juist wel de verbinding met anderen nodig hebben, het hoort allemaal bij mijn unieke Arthur zijn. In april hoorde ik dat ik niet terug mocht komen in mijn groep 1-2. Nog steeds vind ik dat erg jammer en voelt het niet eerlijk, maar ik ben trots op mezelf dat ik nu als ZZP-er aan het werk ben en mezelf weer gezond voel!

Op bed,
mijn lichaam ziek.
Op bed,
ik ben weer eens uniek.

Wat is dat toch voor lawaai?
Wat zit er in mijn hoofd?
Mijn kamer is toch stil?
Met al die pillen is mijn lichaam toch verdoofd?

En toch altijd weer die ruis,
die storm, als ik mijn ogen sluit.
Die razende wind, die krachtige orkaan,
ik Moet snel weer mijn bedje uit!

Noem het hooggevoelig, noem het ADD,
noem het prikkels, of impulsief gedrag,
geef het beestje maar een label,
het gevoel dat je ziek bent, elke dag.

Maar dat is niet wat ik wil,
wat je aandacht geeft groeit en bloeit!
Twee maanden doodziek, toch gewerkt,
ik had wel dood kunnen zijn,
alsof dat mijn werkgever boeit.

Weer op zoek naar een nieuwe baan,
maar nu ga ik het zelf in handen nemen,
om zo, als mezelf,
mijn plekje in de wereld te ‘claimen’..

samen met jou! ♥